اقرا باسم ربک الذي خلق...
آن شب سكوت خلوت غار حرا شكست
با آن شكست، قامت لات و عزا شكست
آمد به گوش ختم رسولان ندا بخوان
مُهر سكوت لعل بشر زان ندا شكست
با خواندن نخوانده الفبا طلسم جهل
در سرزمین ركن و مقام عصا شكست
آدم به باغ خلد خدا را سپاس گفت
تا سدّ ظلم و فقر به ام القرا شكست
نوح نبى به ساحل رحمت رسید و خورد
طوفان به پاس حرمت خیرالورا شكست
بر تخت گل نشست در آتش خلیل حق
تا ختم الانبیا گل لبخند را شكست
عیسى مسیح مُهر نبوّت به او سپرد
زیرا كه نیست دین ورا تا جزا شكست
آمد برون ز غار حرا میر كائنات
آن سان كه جام خنده باد صبا شكست
در خانه رفت و دید خدیجه كه مىدهد
از بوى خویش مُشك غزال ختا شكست
بر دور خویش كهنه گلیمى گرفت و خفت
آمد ندا كه داد به خوابش ندا شكست
یا «ایّها المدّثر»ش آمد به گوش و گفت
باید كه سدّ درد ز هر بینوا شكست
قانون مرگ زنده به گوران به گوركن
كز مرگ دختران نرسد بر بقا شكست
آماده بهر گفتن تكبیر كن بلال
چون مىدهد به معركه خصم دغا شكست
اینك به خلق دعوت خود آشكار كن
هرگز نمىخورد به جهان دین ما شكست
برخیز و بت شكن كه على دستیار توست
كز بت نمىخورد على مرتضى شكست
طعن ابى لهب نكند رنجه خاطرت
كو مىخورد ز آیه «تبّت یدا» شكست
«ژولیده» گفت از اثر وحى ذات حق
آن سكوت خلوت غار حرا شكست
شاعر : ژولیده نیشابوری
بیست، بهمن را پشت سر گذارده ام ، به امید دیدار تو و تو ای تکیه گاه کلال بارانیم برایت می نویسم تا در شب های بارونی باورم کنی.